Anna Pedowicz - psycholog
Jak wyglądają spotkania z psychoterapeutą
Pierwszym krokiem do spotkania z psychoterapeutą jest potrzeba zmiany.
Początkowe sesje mają charakter diagnostyczny i kończą się sformułowaniem celu dalszej pracy. Omawiane są oczekiwania osoby potrzebującej wsparcia.
Czas między spotkaniami to czas intensywnych przemyśleń, czas transformacji i obserwacji.
Należy pamiętać, że to nie terapeuta ma moc czynienia zmian. Zadaniem terapeuty jest dawanie impulsów, których celem jest zmiana myślenia nawykowego oraz prowadzenie rozmowy w taki sposób, który ułatwi osobie potrzebującej odnalezienie nowych możliwości rozwiązania problemów, znalezienia spokoju i radości życia.
Rozmowa z psychoterapeutą w momentach trudnych czy kryzysowych jest dowodem na potrzebę zmiany w życiu, sposobie myślenia, postrzegania świata.
Często cierpimy dlatego, że postrzegamy świat poprzez pryzmat naszych błędnych przekonań.
Na czym polega psychoterapia
Psychoterapia to możliwość przyjrzenia się swoim problemom, postrzeganym subiektywnie, z innej perspektywy. Czasem samo wypowiedzenie swoich trudności w bezpiecznych warunkach, w obecności drugiej osoby jest procesem leczącym. To proces poznawania siebie, możliwość porozmawiania o trudnościach z osoba, która jest obiektywna oraz emocjonalnie niezaangażowana. Pomaga rozpoznać jak nasze zachowania wpływają na nasze otoczenie. Co można zmienić, żeby zwiększyć swój komfort życia. Może być szczególnie użyteczna w przypadku powielania tych samych błędów, czy powtarzających się problemów, których nie udało się do tej pory rozwiązać dostępnymi środkami.
W gabinecie psychoterapeuty można bezpiecznie opowiedzieć o swojej złości, smutku, frustracji, trudnościach w relacjach z innymi ludźmi.
Można się wypłakać i poczuć zrozumianym.
Czym jest uzależnienie?
Uzależnienie jest chorobą, pierwotną, postępującą, nieuleczalną, śmiertelną.
Mówi się również że jest to choroba uczuć i emocji, ponieważ uaktywnia się często u osób, które nie radzą sobie z emocjami, przerastają je trudne sytuacje.
Objawia się silną i nieodpartą potrzebą zażywania substancji psychoaktywnej bądź wykonania czynności uznanej za nagradzającą, przynoszącą ulgę.
Jak rozpoznać uzależnienie?
O uzależnieniu możemy mówić wówczas, gdy przez okres jednego roku występowały łącznie co najmniej trzy z opisanych poniżej objawów:
-
silne, natrętne pragnienie wręcz przymus zastosowania środka (tak zwany głód alkoholowy, narkotyczny etc.);
-
utrata kontroli nad tym, kiedy zacząć i kiedy skończyć użycie oraz ile środka zastosować, nieudane próby porzucenia nałogu
-
pojawienie się stanu abstynencyjnego po odstawieniu, charakterystycznego dla danej substancji
-
zwiększenie lub w przypadku długotrwałego zażywania substancji zmniejszenie tolerancji, oznacza to konieczności stosowania coraz większych dawek dla uzyskania pożądanego efektu, bądź też zmniejszenie satysfakcji po zastosowaniu takiej samej dawki.
-
zawężenie zainteresowań i aktywności, społecznych, rodzinnych, zawodowych na rzecz stosowania środka uzależniającego. Przeznaczanie większości czasu na pozyskanie i używanie substancji bądź odzyskiwanie równowagi po konsumpcji;
-
uporczywe przyjmowanie substancji, pomimo świadomości szkodliwych następstw, wystąpienia problemów zdrowotnych, degradacji społecznej;
Przyczyny uzależnień
Przyczyny uzależnienia nie są jednoznaczne, najczęściej podaje się trzy – genetyczne, społeczne i psychologiczne. Zazwyczaj jednak uzależnienie jest skutkiem interakcji tych trzech czynników.
Wyposażenie genetyczne człowieka determinuje jego indywidualne predyspozycje, na przykład do sięgania po używki.
W przypadku alkoholu naukowcy udowodnili hipotezę na temat genetycznych predyspozycji dzieci alkoholików do podatności na to uzależnienie.
Czynniki psychologiczne to cechy podnoszące ryzyko uzależnienia, takie jak: niska samoocena, introwertyzm, nieśmiałość, niestabilność i niedojrzałość emocjonalna, mała odporność na stres, wysoka potrzeba natychmiastowej gratyfikacji, przesadna idealizacja bądź lekceważenie innych, poszukiwanie wrażeń.
Należy również pamiętać, że uzależnienia często maskują głębsze problemy psychiczne, na przykład zaburzenia depresyjne, lekowe czy osobowości.
Ponadto brak życiowych perspektyw, duża przestępczość i bezrobocie, zaburzone relacje w rodzinach, kłopoty ze wsparciem i porozumieniem, nieprawidłowe wzorce komunikacji.
Fazy rozwoju uzależnienia od alkoholu i etapy zdrowienia
Jak wyjść z uzależnienia?
W leczeniu uzależnień najważniejsza jest DECYZJA i determinacja pacjenta, potem siła, chęć i cel wyzdrowienia. Nie uda się porzucić nałogu bez odpowiedniej motywacji. Zatem poszukaj jej. Może to będą względy zdrowotne, albo troska o dobro dzieci, chęć ratowania ważnej relacji, kariera.
WSPÓŁUZALEŻNIENIE
Czym jest współuzależnienie?
Współuzależnienie jest zespołem nieprawidłowego przystosowania się do trudnej sytuacji. Koncentrując się na szukaniu sposobu ograniczenia picia partnera, osoba współuzależniona nieświadomie przejmuje odpowiedzialność za jego funkcjonowanie i dobrostan, co w efekcie zapewnia pijącemu tak zwany komfort picia. Alkoholik nie doznaje realnych strat związanych ze swoim piciem, ponieważ osoba współuzależniona najczęściej ponosi skutki picia partnera np.: przepiłeś pieniądze ja wezmę dodatkową pracę i to nadrobię.
Na skutek długotrwałego życia w ciągłym stresie u takiej osoby rozpoznaje się ostrą reakcję na stres, zwaną zaburzeniami adaptacyjnymi.
Współuzależnienie diagnozuje się wyłącznie u osób dorosłych, które formalnie mogą wybrać inną drogę poradzenia sobie z problemem picia partnera.
Osoby współuzależnione wymagają pomocy i mogą uzyskać poprawę stanu zdrowia psychosomatycznego, pod warunkiem że uświadomią sobie że mają problem.
Często jednak praktyka wskazuje na to że takie osoby lekceważą swój stan zdrowia i potrzeby.
Życie w długotrwałym stresie spowodowanym piciem osoby bliskiej i brak skuteczności własnych działań powodują poważne konsekwencje psychofizyczne:
– zaburzenia życia emocjonalnego: huśtawkę nastrojów, stany lękowe i depresyjne, napięcie i stan wyczekiwania na to co się zdarzy, zagubienie, brak poczucia sensu i celu, zachwianie normy, nieznanego pochodzenia zaburzenia zdrowotne, nierealistyczne oczekiwania, brak nadziei, samotność, poczucie bezsilności, obniżenie jakości życia, nerwice, trudności w rozpoznawaniu własnych potrzeb, w realizacji własnych pragnień, ambicji i celów.
Objawy współuzależnienia
Najbardziej charakterystyczne objawy współuzależnienia:
-
koncentracja myśli, uczuć na osobie pijącej,
-
usprawiedliwienie sytuacji picia,
-
zaprzeczania problemowi,
-
ukrywanie picia partnera przed innymi,
-
przejmowanie kontroli nad piciem osoby bliskiej (ograniczanie sytuacji w których jest alkohol, wylewanie alkoholu, kupowanie alkoholu, żeby pijący nie wychodził z domu,
-
wymuszanie obietnic niepicia itp.),
-
przejmowanie odpowiedzialność za zachowania pijącego partnera,
-
łagodzenie konsekwencje picia: płacenie długów, dbanie o higienę pijącego, o jego wizerunek itp.,
-
przejmowanie za osobę pijącą obowiązków domowych, które on zaniedbuje.
Praca terapeutyczna, praca z traumą oparta na podkorowych częściach mózgu, czyli tam gdzie magazynowane są nasze uczucia i emocje. Metody oparte są na wiedzy z dziedziny neuronauki.
Brainspotting – co to jest i jak działa?
Brainspotting to innowacyjna metoda terapeutyczna, która pomaga w leczeniu traumy, lęku, stresu oraz innych trudności emocjonalnych poprzez identyfikowanie i aktywowanie punktów („spotów”) w polu widzenia, które bezpośrednio łączą się z głęboko zapisanymi w mózgu doświadczeniami.
Metoda brainspotting jest szczególnie skuteczna, ponieważ pozwala dotrzeć do głębokich, ukrytych źródeł problemu bez konieczności szczegółowego opowiadania o traumatycznych doświadczeniach. Terapia ta prowadzi do naturalnego uwolnienia emocji, redukcji napięcia oraz integracji trudnych doświadczeń, przynosząc pacjentowi ulgę i długotrwałe efekty terapeutyczne.
Brainspotting jest wykorzystywany m.in. do leczenia:
* traumy i PTSD,
* zaburzeń lękowych,
* depresji,
* uzależnień,
* przewlekłego bólu,
* trudności emocjonalnych i psychosomatycznych.
To metoda bezpieczna i oparta na współczesnej neurobiologii, pomagająca pacjentom odzyskać wewnętrzny spokój i poprawić jakość życia.
Potrzebujesz wsparcia?
A może znasz kobietę, która zmaga się z trudną sytuacją życiową: rozwód, przemoc, zwolnienie z pracy, kryzys w związku, depresja, menopauza, kryzys wartości, choroba z którą się zmaga.
Bardzo często kobiety czują się siłaczkami, wydaje im się że same sobie ze wszystkim poradzą.
Ich matki i babki sobie radziły to czemu one nie dadzą rady. A no temu że świat się szybko zmienia i często stare przekonania, które dziedziczymy po naszych przodkiniach nie przystają do obecnej rzeczywistości. A kobiety chcą być siłaczkami. Dziś kobieta pracuje na równie z mężczyzną, jej role życiowe się poszerzyły a mężczyźni pozostali przy swoich rolach życiowych. Kobiety chcąc sprostać kobiecym obowiązkom i zarabiać pieniądze zapominają często o swoich potrzebach, przyjemnościach, zdrowiu.
Powstaje dobra przestrzeń na kryzys, nikt nie jest niezniszczalny, wydaje się jednak że dużo kobiet o tym zapomina i pracuje ponad miarę, biorąc wszystkie obowiązki na siebie.
Wsparcie dla kobiet polega na spojrzeniu z wielu perspektyw na życie, które wiodę, dostrzeżenie nowych możliwości wyjścia z kryzysowej sytuacji, zweryfikowaniu przekonań, które już są przestarzałe.
Czym jest terapia dla par?
Terapia par jest szczególną formą psychoterapii, w której nierzadko partnerzy mogą powiedzieć sobie co ich boli w związku i zostać wysłuchani.
Rozmowa z psychoterapeutą daje parze szansę na zmianę postrzegania partnera, jego roli w życiu. Pozwala inaczej spojrzeć na kryzys, wyciągnąć wnioski z błędów popełnianych w relacji, pomaga w zrozumieniu uczuć, myśli i potrzeb stanowiących źródło nieprawidłowych relacji, a tym samym pomaga w lepszym zrozumieniu siebie nawzajem, co przekłada się na polepszenie jakości relacji.
Podczas spotkań partnerzy namawiani są do tego, by odważnie i otwarcie mówić o swoich uczuciach i potrzebach.
Czasem, by rozwiązać problem, wystarczy go sobie w pełni uświadomić i wyrazić. Dlatego szczera rozmowa w atmosferze wzajemnego zrozumienia jest tak ważna.
Psychoterapeuta pomaga parom ustalić nowe zasady funkcjonowania we dwoje i przywrócić równowagę w związku.
Kiedy należy podjąć terapię małżeńską?
-
potrzeby jednego z partnerów nie są respektowane,
-
partnerzy często się kłócą, krytykują i krzywdzą nawzajem,
-
partnerom brakuje wspólnych zainteresowań a cele i plany na przyszłość wydają się nie do pogodzenia,
-
osoba w związku czuje, że nie ma nic do powiedzenia np. w kwestii wychowania dzieci, pieniędzy, urlopu,
-
w życiu seksualnym oboje przestali odczuwać satysfakcję,
-
osoby w związku nie czują się bezpiecznie,
-
wygasła intymność i czułość,
-
w związku brakuje zaufania, zrozumienia i wsparcia,
-
jeden z partnerów dopuścił się zdrady,
-
partnerzy zastanawiają się, czy zostać razem, czy się rozstać,
-
partnerzy mają poczucie, że przeszłe związki mają zbyt duży wpływ na obecną relację,
-
wkrada się zazdrość,
-
jedna z osób przeżyła traumatyczną sytuacje np. ciężka choroba, śmierć w rodzinie, poważne straty materialne itp. a druga nie umie jej pomóc,
-
chcą lepiej rozumieć siebie nawzajem,
-
czują się nierozumiani przez swoich partnerów.
Kiedy terapia małżeńska ma największą szansę powodzenia?
Terapia pary jest skuteczna jedynie wtedy, gdy obie strony są zainteresowane pracą nad budowaniem związku.
Podczas pierwszego spotkania terapeuta próbuje ustalić czy para spełnia odpowiednie warunki do podjęcia wspólnej terapii lub proponuje podjęcie spotkań osobno dla jednego z partnerów (np. gdy wniesiony problem nie jest problemem dotyczącym pary).
Terapeuta nie może prowadzić terapii indywidualnej obydwojga partnerów.
Przeciwwskazaniem do podjęcia terapii par może być na przykład niedostateczna motywacja do zmiany relacji i zachowań, stosowanie przemocy oraz zaangażowanie jednego z małżonków w związek pozamałżeński, uzależnienie któregoś z partnerów.
Od pierwszego spotkania wymagane jest, by para przyszła razem. Spotkania trwają ok. 1,5 godziny. Praca z parami trwa zwykle krócej niż terapia indywidualna i może skończyć się po kilku, sesjach.
Pierwsze 3 spotkania to czas wzajemnego poznawania się i nabierania zaufania. Partnerzy zostają proszeni by opowiedzieć o swoim związku, pokrótce o jego historii.
Dla terapeuty to czas zbierania informacji o parze. Obserwuje jak partnerzy zachowują się względem siebie i jak się komunikują.
Ważnym elementem podczas pierwszych spotkań jest ustalenie celu terapii, często się okazuje że partnerzy przychodząc na terapie mają inne cele jej dotyczące, terapeuta widzi jeszcze inny ważny cel.
TERAPIA DLA RODZIN
Narodziny dziecka - rewolucja w rodzinie
Nikt nie jest w stanie przygotować przyszłych rodziców na zmianę, jakiej ulega równowaga w rodzinie.
Przed przyjściem na świat dziecka każde z małżonków mogło przeznaczyć dla partnera całą uwagę i świadczyć wsparcie emocjonalne.
Po narodzinach dziecka całą tą uwagę zabiera niemowlę. Noworodek potrzebuje w ogromnych ilościach od matki miłości i opieki. To zaś narzuca jej określone wymagania i oznacza, z kolei że ona potrzebuje, żeby mąż kochał ją i wspierał nawet bardziej niż zwykle. Ponieważ jednak oddaje całe swoje zainteresowanie dziecku zaczyna brakować go dla męża. Wkrótce mąż może poczuć się odrzucony i przestaje dawać wsparcie żonie. Wówczas u mamy występuje poczucie osamotnienia i często całą uwagę skupia na dziecku.
Już nie jestem najważniejsza
Do tej pory świeżo upieczona matka była głównym ośrodkiem zainteresowania. To na niej skupiała się cała troska i miłość, ją traktowano wyjątkowo. I nagle zjawia się to malutkie, kruche niemowlę, za które czuje się w pełni odpowiedzialna. Cała uwaga była skupiona na matce, ale po narodzinach dziecka ono wysuwa się na pierwszy plan.
Odpowiedzialność
Matka czuje się odpowiedzialna za utrzymanie dziecka przy życiu, a przecież nigdy przedtem tego nie robiła. Noworodek potrzebuje opieki i uwagi przez całą dobę.
Zmęczenie
Przemęczenie związane ze stałą opieką nad dzieckiem, dochodzi tu również fakt że młoda mama dopiero uczy się takiej opieki co jest ogromnym źródłem stresu. Ponieważ każda młoda mama chce być dobrą mamą.
Poczucie osamotnienia - mama
Dziś, w czasach kiedy nie żyjemy już w wielopokoleniowych rodzinach, młode mamy często są pozbawione wsparcia swoich bliskich. Pozostaje mąż, który po krótkim urlopie wraca do pracy.
Poczucie osamotnienia - tata
Często odczuwane osamotnienie ojca. Matka ma przynajmniej olbrzymią satysfakcję z bliskiego kontaktu z niemowlęciem. To jej dostarcza nowych, głębokich, cudownych przeżyć, nawet jeżeli jest bardzo męczące. Natomiast od tatusia oczekuje się, że będzie dużo bardziej troszczył się o żonę. Ta z kolei jest całkowicie skupiona na dziecku i po powrocie z pracy ojciec pozostaje sam w poczuciu, że nikogo nie obchodzi i że chciałby dostać obiad, matka też czuje się okropnie. „Przecież się nie rozdwoję” .
Czy będzie jeszcze kiedyś normalnie?
Po jakimś czasie sytuacja wraca do normy, jeżeli jest więź między partnerami i nauczyli się radzić sobie w sytuacjach kryzysowych. Czasem jednak potrzeba wsparcia z zewnątrz, po to by obydwoje umieli spojrzeć na sytuację z innej perspektywy i zrozumieć swoje potrzeby.
06.
I'm a paragraph. Click here to add your own text and edit me. It’s easy. Just click “Edit Text” or double click me to add your own content and make changes to the font. I’m a great place for you to tell a story and let your users know a little more about you.